Aldurinn og fréttir

En gaman að eiga svona bloggsíðu. Það nennir enginn að lesa bloggsíður nú til dags. One-linerar á facebook er það mesta sem fólk leggur á sig á að lesa þessa dagana. Fólk er líka orðið svo heimskt af öllum þessum útblæstri og öskufalli, það er ekkert nema aska og koltvísýringur í heilanum á fólki nú til dags.

Þið heyrið á -heimur versnandi fer- tali mínu að ég er að eldast. 

Ég er kannski að eldast, en það er ekkert miðað við vinkonu mína og sambýliskonu, hana Evu Björk Kaaber. Hún varð þrjátu ára þann 13. maí s.l. Heill sé henni.

Í tilefni dagsins ákvað ég að bjóða vinkonunni út að borða, við fórum á take-away stað hérna í borginni, fengum að setjast þar inn og gæða okkur á 2for1 tilboði á tikkamasala. Maður er svo grand á því, kann að tríta kellingarnar. hehe. 

Í dag borðaði ég bara kjöt í hádegismat.

Og um daginn fór ég til útlanda. 

Hræðileg lífsreynsla

Sælinú.

Fyrir þá sem ekki vita bý ég núna með stúlku að nafni Eva Björk Kaaber. Hún er ágæt í flesta staði, en þegar kemur að því að skemmta sér er fátt um fína drætti. Í kvöld stóð til hjá okkur stöllum að hafa gaman. Fyrst lofaði hún mér girls night in með einhverri eðal bíómynd, poppi og tilheyrandi. Þegar til kastanna kom nennti hún ekki labba smá spöl uppá vídjóleigu svo kvöldið var blásið af. Þá datt henni í hug að hafa girls night out og bjóða mér að koma með sér á Hróa Hött þar sem hana grunaði að 2for1 hamborgaratilboð væri í fullum gangi. Þá lyftist nú brúnin á minni og ég samþykkti að fara með. 

Kvöldið var í einu orði sagt hræðilegt. 

2for1 lauk í síðustu viku. Ég þurfti að borga 1590 krónur fyrir hamborgaratilboð sem var grunsamlega fljótt komið á borð til mín eftir að ég pantaði það. Allt sem ég tók eftir var titrandi rauða á hálfhráu eggi sem mér bauð við að horfa á. Ég hugðist taka eggið af hamborgaranum en þá sprakk rauðan og lak yfir allt á diskinum mínum.

Svo var staðurinn fullur af 12 ára strákum á bekkjarkvöldi. Mér fundust þessar klunnalegu innréttingar og plastblóm upp um alla veggi heldur alls ekki smart. 

Eva keypti sér eitthvað barnabox fyrir sjöhundruð kall og fékk sleikjó og svala í kaupbæti. Með hennar mat fylgdi líka þrautablað sem hún lét mig um að leysa á meðan hún gluggaði í fréttablaðið. Ég borðaði hamborgarann minn þegjandi og hljóðalaust og leysti þrautirnar því ég er alin upp við að vera kurteis og gera eins og mér er sagt.

Nú er ég komin heim og reyni að gera gott úr þessu. Hér er mynd af mér. Á bakvið gleraugun fel ég grátbólgin augun en annars reyni ég að brosa gegnum tárin og segja: pís Eva (því ég er eftir allt saman passífisti, elska friðinn). 

Ég verð.

Ég verð að blogga því ég fékk áskorun frá sambýliskonu minni. Ég hef engan tíma til þess samt. Ekki nokkurn einasta tíma. Ég þarf að mæta klukkan tíu og ég á eftir að setja á mig maskara og kinnalit, hugleiða, klæða mig í útifötin, skafa af bílnum, ég verð að keyra hægt því það er hált og mér sýnist ég sjá eitthvað veður í þessum skýjum sem koma þjótandi yfir hafið, beint til mín. Ef það byrjar að snjóa verð ég lengur á leiðinni því snjókoma ruglar mig svo þegar ég sit undir stýri. Kannski ég þurfi að fá mér nýjar linsur. Kannski kannski, líf mitt er fullt af kannski. Líf okkar allra er fullt af kannski.

Jæja, kannski ég skelli inn einni mynd af mér ljóshærðri. Æji nei, ég get það ekki. Þeir sem eru æstir í að sjá mig svona verða að gera eitt af þrennu
a) skoða www.kvissbummbang.blogspot.com
b) koma í heimsókn
c) freista þess að sjá mig fyrir tilviljun einhversstaðar á ferðinni

Eitt að lokum: veðrið sem ég sá nálgast yfir hafið í þessum skýjum sem komu þjótandi beint til mín, er skollið á.

Flóðgáttin opnaðist

Ég á vinkonu sem við skulum kalla "möggu". Hún er búin að vera vinkona mín voða lengi og við héldum lengi að við myndum velja okkur svipaðar leiðir í lífinu, vinna í sama mötuneytinu eða eitthvað, en það átti ekki fyrir okkur að liggja.

Ég þrái stundum enn að vinna í mötuneyti með Möggu mér við hlið. Við gætum sagt hvorri annarri klúra brandara, lesið stjörnuspárnar okkar og farið saman út í sígópásur (auðvitað myndum við reykja). Á helgum myndum við fara með fleyg af sterku áfengi með okkur á ball, lauma sopa og sopa út í kaffið og dansa og dansa. Svo myndum við finna einhverja lopapeysukarla til að labba með okkur út í nóttina.

En það þýðir ekki alltaf að vera að hugsa um allt það óteljandi marga sem hefði getað gerst. Við höfum það svo gott, við "magga" mín í dag. Jafnvel betra en í draumum mínum.

Bless í bili (ég er búin að opna fyrir einhverja blogggátt). 

sant.

Af því að ég mundi leyniorðið, sem er ykkur að segja alveg ótrúlega flókið, hef ég ákveðið að blogga. Það er langt síðan síðast. Ég segi engar fréttir frekar en fyrri daginn, en jólakveðja er kannski við hæfi, þar sem jólin eru núna á fullu blasti í öllum græjum.

Gleðileg jól!

Ég er annars að horfa á birtuna minnka, mig langar út í göngutúr og læt líklega verða af því innan skamms.

Og svo mynd í lokin, hún er af Kviss búmm bang í vinnunni (það er óþarfi að taka það fram að Evurnar eru hundfúlar yfir einhverju og ég er að reyna að stilla til friðar, sjálf hundfúl yfir einhverju). 

Lífsins tré

Ég hef það á tilfinningunni að nái ég að lifa lífi mínu samkvæmt þessari formúlu muni öll mín vandræði verða að engu. Fyrst þarf ég bara að átta mig á því hvað þetta þýðir...

Draumfarir

Mig dreymdi að allt í einu urðu allir eins, ljóshærðir í hvítum skyrtum og gráum stuttbuxum. Ég varð pínu hrædd og kallaði: Ég vil vera með! Ég vil vera með!

Þá opnuðust dyr að herbergi þar sem allir voru ennþá eins og þeir áttu að sér, eins og ég.

(Þessi er ekki alveg eins og fólkið í draumnum, hann er aðeins of hress).

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

(Þessi er kannski nær lagi, mátulega alvarlegur. En hann er auðvitað ekki ljóshærður, það getur hver heilvita maður séð).  

Veðrið

Ég ætla bara að koma því á framfæri að ég er orðin langþreytt á þessu veðri. Því miður hefur það ekkert upp á sig að vera reið og miður sín yfir veðrinu, það breytir því ekki. En ég hef að minnsta kosti eitthvað að tala um. Það er bara rugl að veðrið sé ekki spennandi umræðuefni. Mér verður allavega alveg sjóðandi heitt í hamsi yfir þessu.

Ég fór til Akureyrar um páskana og átti góðar stundir með fjölskyldu og vinum. Hér er mynd af lítilli frænku og mér:

 

Ung og falleg

Í dag langar mig bara að birta mynd af sjálfri mér. Ekki útaf neinu sérstöku. Ekki til að segja neitt sérstakt. Mig langar bara að birta hana því mér finnst ég svo falleg á henni, þótt það sjáist reyndar ekki almennilega allt andlitið á mér. Mér finnst hárið á mér bylgjast á svo undursamlegan hátt og vangalínan vera svo mjúk. Svo er ég með svo langan háls og granna handleggi. Á þjóðskrá er hægt að fá vottorð þess efnis að maður sé einhleypur. Ég ætti kannski að rölta þangað niðureftir á morgun, smella mér á eitt svona vottorð, skella svo í eina köku og bjóða svo fólki að fagna með mér formlegri viðurkenningu ríkisins á því að ég er ein-stök. Ég verð það örugglega ekki lengi enn, einmitt þessvegna ætti ég að drífa í því, er það ekki?

 

Swimming success!

Ég fór í sund í gærkvöldi, eins og ég geri svo gjarnan á fimmtudagskvöldum, en ég hafði einhverja undarlega tilfinningu í maganum um að í þetta skipti myndi ég ekki hitta vinkonur fyrir í lauginni heldur sitja þarna ein og yfirgefin. Til vonar og vara ákvað ég að semja um það ljóð sem var svona:

Ég sat þarna ein á skýlunni
í vorsins norðan næðingi
og beið eftir þér kunningi
en þú komst ekki
þú komst ekki.

Til allrar hamingju þurfti ég ekki að halla mér grátandi á öxlina á einhverjum ókunnugum á bar eftir sundferðina og fara með ljóðið, því vinkona mín var þarna. 

Hér er mynd af mér til hressingar. Svona lít ég út í dag, búin með morgundjúsinn: